Terug naar het overzicht

Afzeggen? Dat kan toch niet. Dus wel.

Wat ik heb, en wat dat betekent op een draaidag

Ik heb endometriose en adenomyose. Bij beide groeit baarmoederslijmvlies op plekken waar het niet hoort. Voor mij betekent dat: lang ongesteld zijn, veel bloedverlies en pijn. Handig op een filmdag van twaalf uur is dat niet. Waar anderen tussen twee setups door even koffie halen, ben ik bezig met de vraag waar de dichtstbijzijnde wc is en of ik het red tot de lunch.

Endometriose komt voor bij ongeveer één op de tien vrouwen, adenomyose bij ongeveer één op de vijf. Hoeveel last je ervan hebt verschilt enorm. Sommige vrouwen merken er nauwelijks iets van. Anderen bouwen hun hele werkweek eromheen.

Waarom ik het jarenlang voor me hield

Ik weet niet meer hoe vaak ik een gesprek heb doorgezet met mijn tanden op elkaar. Glimlachen terwijl ik eigenlijk dubbel wilde klappen van de pijn. Het stomme is: je went eraan. Doorbijten wordt een gewoonte, en die gewoonte gaat zich gedragen als een keuze.

Wat me nu vooral raakt als ik terugkijk, is dat ik ervan overtuigd was dat ik dit voor mezelf moest houden. Zeker in een zakelijke setting. Ik loste het op met producten zoals cups, speciale onderbroeken en pijnstillers. Maar bijvoorbeeld ook met planning en met ongemakkelijke worstelingen op onbekende wc's onderweg. Als opdrachtgevers waar ik al jaren mee werk dit lezen, denken ze waarschijnlijk niet meteen "oh ja, dat herken ik van Sanne". Precies dat is het punt.

Tien uur in de auto, aan de frontlinie

Een voorbeeld dat ik niet snel vergeet: filmen voor dierenrechtenorganisatie House of Animals in Oekraïne. Soms meer dan tien uur per dag in de auto, richting gebieden waar je niet even bij een schoon tankstation stopt. Ongesteld zijn is daar geen pretje. Bang zijn dat je ongesteld wórdt eerlijk gezegd ook niet. Over dat werk schreef ik eerder in Filmen in oorlogsgebied deel 1 en deel 2.

Wat ik daar geleerd heb: het scheelt enorm als je team het weet. Niet omdat er dan iets groots hoeft te veranderen, maar omdat de spanning van het verbergen wegvalt. In een vrouwenteam gaat dat me makkelijker af. Bij mannen kost het me meer moeite om het gewoon te zeggen. Dat is iets wat ik nog aan het leren ben.

Kleine dingen, groot verschil

Sinds ik weet wat ik heb, praat ik er makkelijker over. Ik zeg tegen een klant dat ik vaker naar de wc moet. Ik hoor verhalen van andere vrouwen terug. En ik merk dat er weinig nodig is om een dag werkbaar te maken:

• Iets meer pauzes, en de ruimte om er eentje te gebruiken voor de wc.
• Je pijnstiller gewoon bij de lunch innemen, in plaats van stiekem in een hoekje.
• Weten waar een schone wc is, voordat de dag begint.
• Deadlines die kunnen schuiven als dat nodig is. Ze zijn zelden zo heilig als ze lijken.
• Begrip als iemand toch afzegt, hoe vervelend dat ook is voor de planning.

En dan zeg ik dus af

De foto's bij deze blog stonden oorspronkelijk op een andere dag gepland. Mijn zwaarste ongesteldheidsdagen kan ik niet vooruit inplannen, dus ja hoor: precies die dag. Rot voor fotografe Joke Schut, en ik baalde er zelf ook van. Maar het waren foto's geworden waar ik niet tevreden mee was geweest. Joke's reactie was zo ontspannen dat het me gerust heeft gesteld voor volgende keren.

Wat ik hiervan meeneem

Doorbijten voelde jarenlang als professioneel. Dat is het niet per se. Editen met een kruik op schoot gaat prima, maar met pijn gaat het langzamer, en als ik me dan toch haast, dan zie je dat terug in het werk. Wat ik mezelf nu gun is de vraag stellen: moet dit vandaag? Zo niet, dan schuiven we. In zestien jaar Evariste heb ik meer geleerd van de pijnlijke leermomenten dan van de vlotte klussen, en dit hoort daar zeker bij.

En ja, misschien herken je hier iets in. Praat erover. Het scheelt meer dan je denkt.

Evariste

Ben je benieuwd hoe jij jouw verhaal beter in beeld zou kunnen brengen? Als flexibele freelance filmmaker uit Den Haag denk ik graag met je mee. Neem gerust contact met mij op, dan kijken we samen wat er allemaal mogelijk is. Meer weten over mijn werk? Bekijk dan ook eens mijn eerdere projecten.

 

Foto's: Joke Schut